Υπήρχε μια εποχή που όλοι πίστευαν πως είμαι μια μαθηματικός και ερασιτέχνης εικαστικός.
Όμως, τα έφερε έτσι ο χρόνος (διαδρομές και μονοπάτια...) που η τέχνη έγινε για μένα η βασική απασχόληση και τα μαθηματικά ένα, κάπως ασυνήθιστο, χόμπι.
Τα πρώτα μου έργα ήταν κάπως σαν αυτόματη γραφή, δημιουργία φανταστικών μορφών ή τόπων που φλέρταραν αρκετά με το σουρεαλισμό, την παιδική μου αγάπη.
Αργότερα, με τις σπουδές μου στην ΑΣΚΤ, στη δουλειά μου άρχισε να υπάρχει πιο έντονα η σκέψη, η συνείδηση του τί κάνω και γιατί, καθώς και η επιλογή του κατάλληλου μέσου και γραφής για την απόδοση του νοήματος που ήθελα να αποτυπώσω.
Τελικά, είδα πως για μένα, το ιδανικό είναι να συμπεριλαμβάνεται και ο αρχικός αυθορμητισμός και η οργανωμένη σκέψη στη συνέχεια, και να εναλλάσσονται, τροφοδοτώντας συνεχώς το ένα το άλλο.
Τα θέματα που με απασχολούν είναι η εικόνα του εαυτού, η σχέση με τους άλλους, η επικοινωνία, όλο το φάσμα των συναισθημάτων, η ουτοπία ή δυστοπία... γενικά ψυχαναλυτικής φύσης, αλλά κωδικοποιημένα, έτσι ώστε να είναι ανοιχτά σε ερμηνείες και προσεγγίσεις.
Είναι όμως υλοποιημένα σε κατάσταση (σχετικής) ψυχραιμίας, «χωρίς φόβο και πάθος», όπως έλεγε και ένας δάσκαλός μου… Ο στόχος μου είναι τα έργα να επικοινωνήσουν, μέσα από την αλήθεια και την ειλικρίνεια τους, με το θεατή, να του προκαλέσουν κάποια αντίδραση,
συναίσθημα έλξης ή αποστροφής ακόμα, κάποια σκέψη, ίσως ανάμνηση ή κάτι προσωπικό, κάτι οικείο ή ξένο ή αξιοπερίεργο... και όχι να μείνουν κλειστά σαν μια ακαταλαβίστικη γλώσσα σε κάποιο διανοουμενίστικο αλφάβητο.